Hai mensen, het is eventjes geleden dat ik heb geschreven, beetje kut periode gehad, burnout, baan kwijt, ach sommige lezers zullen het wel kennen helaas. In zo’n periode heb je eigenlijk geen zin in wat dan ook. Dit zijn dan echter wel weer de momenten dat je graag een partner zou hebben. Een stabiel persoon die positiviteit uitstraalt. Echter moeten we natuurlijk wel toegeven dat dergelijke periodes killing zijn om te gaan daten.
Net als ieder jaar, vallen de blaadjes van de bomen en krijg ik een obsessie voor treinen. Omdat ik deze “kut weer” depressie aan voel komen mag ik ieder jaar wanneer het de kop opsteekt een receptie bestellen met mijn zorgvuldig uitgekozen antidepresievum. Een aantal tabletjes en je bent weer helemaal jezelf en is een trein een trein, en geen potentieel moordwapen.
Nu zal ik het eens hebben over het antidepressievum in kwestie, dit is een zogehete fluoxetine, een bijwerking: bier is maal drie, en vermoeidheid maal vier. Drie maanden per jaar? Nou daar valt mee te leven.
Dit jaar ben ik wat vermoeider, baan kwijt en bezig het leven weer op de rollen te krijgen. Waren het niet dat er een mannetjes mens is opgedoken in mijn leven die het daten waard is. Die het waard is om mijn hart uit te rukken, mij te kwetsen en me weer te verlaten. Met als gevolg dat ik alleen nog maar banger word voor mannen dan ik al ben. Lastig soms. En helemaal in de periode van het jaar, die van mij het liefst heel snel over mag zijn.
Maar goed deze energie krijg ik er dus bij. Na toch een het ander aan ge-ja-nee hebben we een eerste date gehad. Waarom is dit niet op rolletjes gegaan, nou… daar wijdt ik niet te ver over uit, maar het komt erop neer dat deze man eigenlijk een verboden vrucht is. Internet is een open medium.
Na een zeer geslaagde eerste date, waaraan vooraf een moeizame start van afspreken ging. Inmiddels ging de zin op ex van ex hartsvriendin of in turbotaal, mijn ex BFF. Afgelopen zondag hebben we een tweede date gehad, eigenlijk stond er voor vorige week donderdagavond een date gepland, maar goed… toen was ik bezig met het tellen van de blaadjes in de tuin, hoeveel er wel niet van de bomen vielen en had ik mijn eerste tabletje ingenomen. Niet juist om te daten.
De man persoon in kwestie heeft tot 3 keer toe een afzegging van mij gerespecteerd, in verband met mijn burn out etcetera. Vorige week staat hij proforma aan de baan te loeren, wanneer ik met een opgevoerde stofzuiger spelletjes aan het doen ben met een snelheid van 218.5 km per uur. EN als klap op de vuurpijl neemt hij een door mij, verkeerd verstuurde sms zodanig serieus op dat hij 4 uur voor de uiteindelijke finish van 80 opgevoerde stofzuigers, in een manege stond te wachten, enkel en alleen omdat ik zo stom was niet even een rectificatie te sturen. Ik noem dit positiviteit en respect, een prachtige eigenschap die ook wel heel griezelig is, als je jezelf eigenlijk voorneemt dan mannen gevaarlijke objecten zijn.
Resume afgelopen zondag ben ik de hele dag met de paarden en mijn ouders en vrienden aan het mennen geweest, we zijn nog lekker uit eten geweest, en ik ben heel moe geworden. Vermoeidheid maal vier. Dit houd in dat het dan lijkt alsof je dronken bent, je gaat een soort van trippen, het vergifstofje in het groen-paarse tabletje drukt me dan met mijn neus op de feiten.
Omdat de date in kwestie al meerdere malen had laten weten echt uit te kijken naar onze ontmoeting kon ik natuurlijk niet wederom afzeggen, en heb ik het motto ingezet: take me as I am. Op dat moment, qua spraak en evenwicht bijna dronken, afwezig of te euforisch. Ik heb het in ieder geval eerlijk toegegeven aan hem. We hebben een fijne date gehad wederom, maar ik voelde wel dat mijn rare spraak toch wel vraagtekens opriep. Toen ik uiteindelijk nog een biertje wilde nemen bemoeide de prozacjes zich ermee. Dit ging gewoon niet meer. Ik werd ineens heel raar in mijn hoofd. Nogmaals het was erg leuk, maar ik schaam me op dergelijke momenten voor het feit dat ik last heb van zon depressie en dan ondersteund moet worden. Echter denk ik niet dat de man in kwestie hier een enorm zwaar probleem aanhangt.
Maar goed, een tweede date waarbij dit gebeurt is natuurlijk minder leuk. Daarom heb ik hem maandagavond maar even gebeld en hebben we gelijk een derde ontmoeting gepland. Aankomende zaterdag, daar heb ik best wel heel veel zin in! Gaan een dvd’tje checken. Ik veronderstel dat het goed gaat komen.
Wel ben ik op het moment natuurlijk weer wat onzeker, bang om gekwetst te gaan worden, of bang om het feit dat ik natuurlijk niet als moeders mooiste over ben gekomen, spraakgebrek en een gezicht wat net is gezandstraalt met microdermobrasie. Om een mooie lichte huid weer te krijgen. Zaterdag zijn deze littekentjes verdwenen, en ik zorg dat ik goed heb geslappen. Immers, als ik mijn hart nu wil gaan openstellen voor iemand, moet ik zorgen dat het aan niets ontbreekt.
De reden dat ik nu natuurlijk weer onzeker ben is het feit dat ik niet veel reacties op smsjes krijg. Strange he… eerder krijg ik heel veel smsjes maar nu is het wat rustiger. Dan denk ik natuurlijk meteen weer dat het met mijn spraakgebrek te maken heeft. Kan ik me niet voorstellen en al hoop ik het niet, hoop ik dat het het volgende betreft. In het begin heb ik behoorlijk hard to get gespeeld, wat trager op smsjes of mailtjes reageren. Tja, angst he, angst om een leuke man tegen te komen, misschien en hopelijk word ik daar nu indirect een beetje voor gestraft.
Als je nou veel teleurstellingen hebt moeten verdragen als het om mannen gaat, je mishandeld bent, misbruikt, en alleen voor het plezier, dan krijg je een muur om je hart, liefde en leven. Mocht dit nou goed uitpakken en doorzetten? Dan heeft de prozac een duit in het zakje gedaan, dan kan ik waarschijnlijk alles aan. Misschien is dit dan toch de man die mij neemt zoals ik ben met alle eigenaardigheden erop en eraan. We zullen het zien en gaan mee maken. Echter heeft date nummer 2 er nu wel voor gezorgt dat ik het gevoel heb even een stapje harder te moeten lopen om deze mannetjes mens, niet uit mijn vingers te laten glippen. Misschien is alles dan toch niet zonder reden.
Anders had ik het misschien wel nooit gedaan…. Op naar zaterdag en het volgende column.
Liefs Marieke
